W przerwie obiadowej poszłam do domu sprawdzić, jak czuje się mój chory mąż.

Podeszłam bliżej.

Głos Daniela stał się głębszy, szybszy i opanowany.

„Pracuję” – powiedział.

„Mam trochę czasu.

Ale potrzebuję gazet dzisiaj.

Dzisiaj.”

Papiery?

Kolana mi zmiękły.

Odpowiedział drugi głos – kobiecy, stłumiony przez drzwi, ale wystarczająco wyraźny, by mnie przebić:

„To przestań udawać chorego i zrób to”.

Daniel gwałtownie wypuścił powietrze.

„Nie wiem.

Jeszcze nie.

Wciąż podejrzewa.”

Podejrzewa.

Czułam się zimna jak lód.

Wiedział, że jestem podejrzliwa.

Wysłuchał moich wątpliwości.

Oparłam dłonie o ścianę, żeby się uspokoić, a serce waliło mi jak oszalałe.

Na korytarzu nagle zrobiło się gęsto.

Wtedy usłyszałam zdanie, które nie miało miejsca w naszym małżeństwie: