Rankiem przed ślubem mojej siostry nasz kierowca powiedział cicho: „Połóż się na tylnym siedzeniu i przykryj się kocem. Musisz to usłyszeć”. Odmówiłem, ale nalegał: „Zaufaj mi”. Pół godziny później usłyszałem…

„Proszę pani” – powiedział – „musi pani położyć się na tylnym siedzeniu i przykryć kocem. Musi pani to usłyszeć”.

Mrugnęłam, pewna, że ​​źle zrozumiałam. „Co? Nie. Dlaczego…”

Nie spojrzał na mnie, ale mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. „Zaufaj mi”.

„Nie będę się chować w samochodzie ślubnym mojej siostry” – powiedziałam, śmiejąc się z niezręczności. „To szaleństwo”.

Jego kolejne słowa zmyły mi humor z twarzy.

„Myślą, że nie przyjedzie pani dziś rano” – powiedział cicho. „Powiedzieli, że najpierw muszę zatrudnić dwóch ludzi. Powiedzieli, że jest pani „zbyt emocjonalna” i nie powinna się pani w to angażować”.

Ścisnął mi się żołądek. „Kto pani to powiedział?”

„Pani ojciec” – odpowiedział. „I narzeczony pani siostry”.