Na Wielkanoc moja córka otworzyła swój prezent – ​​puste pudełko. Ojciec roześmiał się: „Dzieci takie jak ona nie powinny niczego oczekiwać”. Moja siostra dodała: „Tak jak jej matka – nic niewarte”. Łzy napłynęły jej do oczu. Ale potem wyszeptała: „Dla ciebie też mam prezent, dziadku”. Otworzył je… i zbladł.

Obok mnie Lily siedziała zupełnie nieruchomo. Posiadała cichą, niepokojącą spostrzegawczość, cechę, której nie odziedziczyła po głośnym, szorstkim rodzie Thorne. Jej drobne dłonie leżały starannie złożone na kolanach, ale jej ciemne oczy co chwila zerkały na małe, zaskakująco zakurzone kartonowe pudełko, które uparła się przynieść z mojej rozklekotanej Hondy, a które teraz starannie schowała pod obrusem obok jej krzesła.

Tylko to wytrzymaj, powtarzałam sobie, czując metaliczny posmak krwi tam, gdzie gryzłam wnętrze policzka. Dwie godziny. Wytrzymaj to dla mamy. Gdy męczący posiłek w końcu dobiegał końca, a służba w milczeniu sprzątała talerze, Silas wstał. Na jego twarzy pojawił się powolny, okrutny uśmieszek, spojrzenie, które historycznie zwiastowało jedynie złośliwość.

„A teraz” – oznajmił Silas, stukając nożem o kieliszek, by zwrócić na siebie niepotrzebną uwagę – „po tradycyjny wielkanocny prezent od Thorne’ów. Lily, chodź do dziadka. Mam coś specjalnego dla dziewczyny twojego… statusu”.

Rozdział 2: Pustka