Pewna kobieta w ciąży pozostawała w śpiączce przez osiem miesięcy — aż bezdomne dziecko zrobiło to, czego nie zdołał zrobić żaden lekarz.

Raz.

A potem znowu.

Jej oddech się zmienił – nie był już kontrolowany tylko przez maszyny.

„Reaguje” – ktoś wyszeptał.

Daniel pospiesznie do niej podszedł.

„Emily?”

Jej powieki zadrżały.

Potem… wzięła oddech.

Płytki oddech, ale własny.

Pomieszczenie zapanowało kontrolowanym chaosem.

Ustawienia.

Połączenia.

Ruch.

Noah został ostrożnie wyprowadzony, szepcząc: „To zrobiło dziecko”.

Kilka godzin później Emily otworzyła oczy.

Osłabiona.

Zdezorientowana.

Żywa.