Moi rodzice zażądali, żeby moja „złota siostra”, siostra, pierwsza przeszła do ołtarza na moim ślubie. „Nie zapominaj – twoja siostra zawsze jest gwiazdą. Ty jesteś tylko tłem”. Kiedy odmówiłam po raz pierwszy, ojciec mnie uderzył i prychnął: „Bądź wdzięczna, że ​​to my finansujemy tę charytatywną imprezę”. Milczałam, a oni myśleli, że się poddałam. Ale w dniu ślubu ochrona nie chciała ich wpuścić. Krzyczeli na zewnątrz – aż przyszedł mój narzeczony i powiedział jedno zdanie, które odebrało mowę całej mojej rodzinie.

Twarz mojego ojca natychmiast wykrzywiła się w aroganckim oburzeniu. O mało nie rzucił w niego prawem jazdy.

„Sprawdzić listę?” – ryknął Richard, a jego twarz przybrała znajomy, cętkowany rumieniec. „Zwariowałeś? Zapłaciłem za to cholerne przyjęcie! Jestem ojcem panny młodej! Proszę natychmiast się odsunąć, żeby moja córka, Chloe, mogła wejść do środka i przygotować się do procesji!”

Ochroniarz nawet nie drgnął. Spokojnie spojrzał na dokument, a potem na trzymany w dłoni tablet. Pokręcił chłodno głową.

„Przepraszam pana” – powiedział ochroniarz, pozbawiony serdeczności w stosunku do klienta. „Ale pańskich nazwisk nie ma na liście gości na to wydarzenie”.

„Nie ma na liście?! – krzyknęła moja matka, robiąc krok naprzód z przerażeniem na twarzy. „To niemożliwe! My to zorganizowaliśmy!”

„Co więcej” – kontynuował ochroniarz, podnosząc głos, żeby jej przerwać. „Zgodnie z moimi informacjami, to wydarzenie zostało w stu procentach sfinansowane i zlecone prywatnie przez pana Ethana Reeda. Pańskich nazwisk wyraźnie oznaczono na czarnej liście. Organizator uważa was za intruzów. Musicie się państwo natychmiast odwrócić i opuścić lokal”.

Chloe dosłownie opadła szczęka. Spojrzała na potężną ochroniarkę, a potem spojrzała na swoją absurdalną białą sukienkę, której diadem z kryształkami na głowie nagle lekko się przekrzywił.

„Co?” – krzyknęła Chloe, a jej głos odbił się piskliwym echem w hotelowym lobby. „To kłamstwo! Ta biedna nieudacznica nie ma pieniędzy! Maya za to płaci! Wpuśćcie mnie!”

Rozdział 4: Wyrok śmierci

Mój ojciec, kompletnie wytrącony z równowagi publicznym zaprzeczeniem jego autorytetu, kompletnie stracił panowanie nad sobą.

„Ty głupi glino!” wrzasnął Richard, robiąc krok naprzód i agresywnie waląc pięściami w grube szkło drzwi sali balowej, desperacko próbując zajrzeć do środka. Głośne, chaotyczne walenie natychmiast przyciągnęło uwagę dziesiątek gości hotelowych i turystów przechadzających się po holu. Ludzie zatrzymywali się, wyciągając telefony, żeby nagrać to widowisko.