Codziennie moja córka wracała ze szkoły i mówiła: „W domu nauczyciela jest dziecko, które wygląda dokładnie jak ja”. Po cichu zbadałam sprawę – tylko po to, by odkryć okrutną prawdę, która dotyczyła rodziny mojego męża…

Ukryła dłoń w jego policzku.

„Nie wiedziałam, co robić” – powiedziała. „Gdyby mama się dowiedziała, to by mnie zniszczyło”.

„A ja?” – warknęłam. „Pozwoliłeś mi zabrać Lily do tego domu. Pozwoliłeś mi uśmiechać się do twojego ojca każdego dnia, kiedy prowadził podwójne życie”.

Daniel nie spojrzał na mnie. Nie miał odpowiedzi.

„Czy twoja mama wie?” – zapytałam.

Zawahał się.

„Myślę, że wie” – powiedział w końcu. „Kłócą się od lat. Ona nie jest głupia”.

To tylko pogorszyło sprawę. Myśl, że Margaret to czuła, ale wolała milczeć.

Że wszyscy chodzili na palcach wokół prawdy, która była tak…

Ciężko było zginać deski podłogowe.

„Nie mogę tu zostać” – powiedziałam nagle.

Daniel podniósł wzrok.

„Co?”

„Nie mogę mieszkać w tym domu z tym, co wiem” – powiedziałam. „Nie z Lily”.

Tej nocy spakowałam torbę. Ubrania dla siebie.

Ubrania dla Lily. Jej ulubionego pluszowego króliczka. Daniel obserwował mnie, ale nie zatrzymywał.

„Dokąd idziesz?” – zapytał.