Na stronie stały cztery postacie. Kobieta. Dwie małe dziewczynki. Obok nich wysoki mężczyzna.
Nad rysunkiem, krzywymi literami, wypisanymi ręką z nowo nabytą pewnością siebie, widniały dwa słowa:
Moja rodzina. Obok wysokiej postaci widniało jeszcze jedno słowo: Tata. Reed zamarł całkowicie.
Josie, mówiąc teraz ostrożnym, ale wyraźnym krokiem, spojrzała na niego i zapytała: „Tato, podoba ci się?”.
W tym momencie budzący grozę mężczyzna się załamał.
Nie publicznie. Nie na scenie. Na tyle, by jej ramiona zaczęły drżeć, a oczy straciły sens walki, którą latami ćwiczyli, by wygrać. Josie wyciągnęła do niego rękę, zaniepokojona.
„Czy tata płacze?”
Przytulił ją. „Tata jest taki szczęśliwy, kochanie”.
Willa natychmiast rzuciła mu się na szyję. „Też mówię do ciebie Tato”.
Camille przeszła przez kuchnię, uklękła obok nich, obejmując całą tę niesamowitą scenę.
Poranne światło…
Załomotał w okno. Gdzieś na kuchence lekko przypaliły się naleśniki. Nikogo to nie obchodziło.
Tam, na kuchennej podłodze, pachnącej masłem i cukierkami, stało przeciwieństwo kolejki w supermarkecie.
Leave a Comment