Podczas naszej rodzinnej wycieczki mój ośmioletni syn złapał mnie za rękę.

„Jakiś mężczyzna za nami idzie” – wyszeptałam.

„Evan mówi, że siedzi za nami i robi zdjęcia”.

W słuchawce zapadła cisza.

Potem głos Milesa się zmienił – stał się stanowczy i opanowany.

„Zostań w łazience” – powiedział.

„Nie wracaj sama”.

Usłyszałam kroki zatrzymujące się za drzwiami łazienki – a potem cichy odgłos kogoś, kto tam stał, jakby czekał.

A potem Evan wyszeptał coś, co niemal zmroziło mi krew w żyłach:

„Mamo… Chyba za nami poszedł”.

Odwróciłam głowę w stronę wejścia do łazienki, serce waliło mi jak młotem.

Wentylator nagle zaszumiał zbyt głośno, jakby maskował niebezpieczeństwo.

„Miles” – wyszeptałam do telefonu – „ktoś tam jest”.

„Zamknijcie się w kabinach” – powiedział natychmiast.