Po pogrzebie mojego męża nikomu nie powiedziałam o bilecie, który kupiłam na roczny rejs.

Daniel odpowiedział gniewnie.

Na początku nie pozwalał mi mówić.

„Zawiodłeś nas.

Jesteśmy już u twoich drzwi.

Co mamy zrobić?”

Poczekałem, aż skończy i odpowiedziałem spokojnie, co zaskoczyło nawet mnie:

„To samo, co robiłem całe życie, synu: rozwiąż to”.

Zapadła niezręczna cisza.

Potem powiedziałem mu, że na stole będzie adres schroniska dla psów, za który zapłaciłem przez miesiąc, że moje dokumenty osobiste mają pozostać w spokoju, że nie odwołam podróży i że od teraz wszelka pomoc, którą będę udzielał, będzie dobrowolna, a nie wymuszona.

Wyrzucił z siebie słowa:

„Wybierasz się teraz na rejs, skoro tata właśnie umarł?”

A ja odpowiedziałem:

„Teraz.

Bo jeszcze żyję”.

Rozłączył się.

Pół godziny później Lucía wysłała mi wiadomość.