Po pogrzebie mojego męża nikomu nie powiedziałam o bilecie, który kupiłam na roczny rejs.

Nie płakałam.

Nie podniosłam głosu.

Po prostu poklepałam jednego z tragarzy i zapytałam spokojnie:

„Za każdym razem, gdy podróżujesz?”

Daniel pewnie wzruszył ramionami.

„Oczywiście.

To ty zawsze się wszystkim zajmujesz”.

Powiedział to dumnie, jakby to był komplement.

Ale to był rozkaz.

Tego wieczoru otworzyłam szufladę, w której trzymałam paszport, bilet i wydrukowaną rezerwację.

Spojrzałam na godzinę wypłynięcia statku z Barcelony: 6:10 rano w piątek.

Za niecałe trzydzieści sześć godzin.

Wtedy zadzwonił mój telefon.

To był Daniel.

Kiedy odebrałam, usłyszałam głos, który kazał mi podjąć decyzję:

„Mamo, nie rób żadnych dziwnych planów.

Zostawimy ci klucze i psy w piątek”.

Część 2

Prawie nie spałam tej nocy.

Nie z powodu wątpliwości, ale z powodu jasności.