Na pogrzebie mojego ojca macocha podała mi miotłę i zaśmiała się: „To twój jedyny spadek. Zacznij sprzątać mój nowy dom”. Mój przyrodni brat nagrał mnie, kpiąc z moich łez, żeby zdobyć więcej widzów. Nie odezwałam się ani słowem, dopóki prawnik nie otworzył testamentu. Ich uśmiechy zamarły, gdy przeczytał… Spojrzałam na nich i powiedziałam: „Rzućcie miotłę. Wchodzicie na cudzy teren”.

Tyler padł na kolana pośród rozbitego kryształu szklanki z wodą swojej matki. Chłopak, który spędził ostatnie czterdzieści osiem godzin terroryzując mnie z powodu cyfrowych wpływów, dosłownie szlochał. Łzy, za które wczoraj ze mnie kpił, spływały teraz po jego bladych policzkach, rujnując jego starannie wystylizowany wizerunek.

„Elaro, proszę” – błagał łamiącym się głosem, wyciągając rękę w moją stronę.

Za rąbek mojej czarnej sukienki. „Żartowałam! Wiesz, jak to jest w aplikacji, to było tylko dla fanów! Jesteśmy rodziną, Elara. Jesteśmy rodziną!”

Spojrzałam na niego z góry. W moim sercu nie było nienawiści. Nienawiść wymaga pasji, a oni nie byli już warci energii. Spojrzałam na nich z zimną, przenikliwą jasnością. Byli obcymi, którzy nadużyli gościnności.

Minęłam wyciągniętą rękę Tylera i podeszłam do Patricii, którą właśnie powstrzymywał jeden ze strażników. Uniosłam w górę tanią plastikową miotłę z żółtą rączką. Ostrożnie oparłam ją o jej designerską torebkę leżącą na stoliku nocnym.

„Kazałaś mi zacząć sprzątać, Patricio” – powiedziałam ledwie słyszalnym szeptem, który jednak rozniósł się echem po cichym pokoju. „I miałaś rację. W domu w końcu dziś robi się czysto”.

Odwróciłam się do niej plecami i spojrzałam na strażników. „Mają dziesięć minut, żeby zabrać ze sobą to, co przywieźli ze sobą do tego małżeństwa. Tylko ubrania i osobista elektronika. Wszystko inne, czego dotkną, to kradzież, a pani zadzwoni na policję”.

„Tak, panno Vance” – odpowiedział strażnik.