Moja matka zawsze z dumą mówiła ludziom, że przygarnęła potrzebującą kobietę i jej syna, gdy nie mieli dokąd pójść.

Nikt się nie poruszył.

Wtedy Elena odsunęła krzesło i wstała, a Patricia po raz pierwszy tego wieczoru wyglądała raczej staro niż potężnie.

Ręka Patricii zadrżała, zanim położyła papiery obok talerza.

„To prywatna sprawa” – powiedziała, ale w jej głosie nie było siły.

Elena stała nieruchomo.

„Upubliczniłaś to w chwili, gdy postanowiłaś mnie upokorzyć przed moim synem”.

Ryan spojrzał na dokumenty, a potem na matkę, jakby czekał na wyjaśnienie, które przywróci jej wszystko do normy.

„Mamo, co to jest?”

„Zapłacił ci?”

Patricia wyprostowała się na krześle.

„Mieszkał w moim domu”.

„Media nie są za darmo”.

„Jedzenie nie jest za darmo”.

„Nic nie jest za darmo”.

Daniel położył papiery na stole i wygładził je dłonią.

„Tutaj jest napisane, że kazałaś Elenie nie rozmawiać o pensjach, bo nie chciałaś, żeby rodzina rozmawiała o pieniądzach”.

Patricia ostro się do niego odwróciła.

— Miałam do tego prawo.

Elenę roześmiała się z niedowierzaniem.

— Nie, Patricio.

— Powiedziałaś, że jeśli powiem, że płacę czynsz, powiesz, że kłamię i wyślesz mnie w trakcie walki o opiekę, mimo że wiedziałaś, że Noah i ja nie mamy dokąd pójść.

Daniel podniósł wzrok.

— Naprawdę mi tym groziłaś?