„Pani Carter” – powiedziała, a jej głos zniżył się do niskiego, kojącego tonu zarezerwowanego dla osób pogrążonych w żałobie. „Mają ją w sali urazowej numer 3. Nie może pani jeszcze tam wejść”.
„Gdzie ona jest? Czy oddycha?” Wrzasnęłam, drapiąc pielęgniarkę za ramię, a mój profesjonalizm całkowicie wyparował.
„Ava doznała głębokiego narażenia na wysokie temperatury otoczenia i poważnego odwodnienia układowego” – wyjaśniła szybko pielęgniarka, próbując przycisnąć mnie do podłogi. „Była całkowicie nieprzytomna, kiedy cywil wyciągnął ją z pojazdu. Jej temperatura ciała była krytycznie podwyższona. Lekarz dyżurny i zespół oddechowy aktywnie pracują nad stabilizacją jej funkcji życiowych”.
Właśnie wtedy ciężkie drzwi się otworzyły i wyszedł lekarz. Wyglądał na wyczerpanego, z lekko przekrzywionym czepkiem chirurgicznym. Spojrzał mi w oczy. Nie uśmiechnął się uspokajająco. Nie pocieszył mnie.
Podszedł bliżej, zniżając głos, by przebić się przez chaos panujący na izbie przyjęć. „Czy jesteś mamą?”
Gwałtownie skinęłam głową, niezdolna do wydobycia z siebie słów.
„Walczy” – powiedział ponurym, całkowicie klinicznym tonem. „Ale jej reakcje neurologiczne są powolne, a nerki są pod ogromnym obciążeniem z powodu utraty płynów. Owijamy ją chłodzącymi kocami i podajemy schłodzone płyny dożylnie. – Przerwał, zaciskając szczękę. – Następna godzina jest bardzo krytyczna. Jeśli temperatura się nie ustabilizuje, grozi nam trwałe uszkodzenie narządów, a nawet coś gorszego.
To był ten właśnie, druzgocący moment, w którym w pełni zrozumiałam rzeczywistość mojego istnienia. Czułam się, jakby pękła mi linia pęknięcia, przecinając serce w całości. Moja piękna, pełna życia, trzyletnia córeczka – dziecko, które uwielbiało jogurt truskawkowy i chichotało, gdy łaskotałam ją po żebrach – może dziś umrzeć.
I może umrzeć po prostu dlatego, że te dwie osoby, które mnie sprowadziły na ten świat, postanowiły przeglądać klimatyzowane domy towarowe bez konieczności trzymania za rękę malucha.
Leave a Comment