Collins patrzy między tobą a Daltonem i niemal słyszysz, jak w myślach zmienia priorytety. Prawdopodobnie znał cię jako darczyńcę, być może dyskretnego dobroczyńcę, który wolał budynki i stypendia od przemówień galowych. Do tej chwili nie zrozumiał, że ten niechlujny mężczyzna w bluzie z kapturem to sam Adrian Mercer. Nie ta wypolerowana wersja z magazynu. Ta oryginalna. Ten, który sprawił, że wrogowie zniknęli z rynków, a upadające firmy przekształcił w imperia.
„Pani Dalton” – mówi w końcu – „proszę wyjść z biura i zaczekać w sali konferencyjnej B. Proszę nie rozmawiać ze studentami ani pracownikami”.
Wpatruje się w niego. „Mówi pani poważnie?”
„Tak”.
„Wierzy pani w słowa dzieci, a nie w moje?”
„Nie” – mówi Collins z większą stanowczością, niż do tej pory. „Wierzę w obserwowalne fakty, a nie w twoje wymówki”.
Kiedy wychodzi, trzaskając drzwiami z taką siłą, że dyplomy zadrżały, Mia wzdryga się.
Siadacie obok niej. „Nic ci nie jest”.
Przytula się do ciebie i szepcze: „Mam kłopoty?”
Pytanie przeszywa ci serce.
„Nie, kochanie” – odpowiadasz. „Jesteś przeciwieństwem kłopotów”.
Jej dolna warga drży. „Powiedziała, że za dużo płaczę”.
Odgarniasz jej włosy z czoła. „Więc nigdy nie powinna przebywać w pobliżu dzieci”.
Collins odchrząkuje i po raz pierwszy w jego głosie nie słychać oficjalnego polotu. „Mia, czy pani Dalton kiedykolwiek tak do ciebie mówiła?”
Mia waha się.
Potem kiwa głową.
Pielęgniarka, Sharon o miłych oczach i fatalnym wyczuciu łez, bierze głęboki oddech. „Czy kiedykolwiek dotknęła cię w sposób, który sprawił ci ból?”
Mia myśli. „Czasami łapie mnie za ramię”.
„Jak często?”
„Kiedy jestem powolna”. Mia spogląda na swoją kanapkę. „Albo kiedy proszę, żeby zadzwonić do taty”.
Zamykasz oczy na sekundę.
Tylko na sekundę. Wystarczająco długo, by powstrzymać tę część siebie, która chce rozwalić biuro gołymi rękami.
„Panie Collins”, mówisz, nie otwierając oczu, „chciałabym, żeby każdy raport o incydencie związanym z panią Dalton, każda obserwacja w klasie, każda skarga rodzica oraz nagrania ze stołówki i korytarzy klasowych z ostatnich trzech miesięcy zostały natychmiast zachowane”.
Mruga. „Myśli pan, że to samo przydarzyło się innym dzieciom”.
Leave a Comment