„Vanesso” – powiedziałam, tym razem cicho – „chcesz porozmawiać o tym, co się stało ostatnio? O… tym, co powiedziałaś?”
Stężała na moje słowa, napięcie znów wkradło się do jej postawy. Zacisnęła usta i znów przestąpiła z nogi na nogę, unikając mojego wzroku. Nie mogłam już odczytać jej twarzy – jej emocje były tak powściągliwe, tak starannie kreowane.
„Ja… nie wiem, co powiedzieć” – mruknęła w końcu. „Byłam zła. Byłam sfrustrowana i… po prostu nie chciałam w to uwierzyć. Nie chciałam wierzyć, że to może być prawda. Ale po tym, co stało się z monitorem, zrozumiałam to, Emmo. Zobaczyłam, przez co przeszłaś”.
Chciałam ją zapytać, dlaczego musiało się stać coś tak ekstremalnego, żeby dostrzegła prawdę. Dlaczego nie mogła uwierzyć mi wcześniej? Dlaczego nigdy tak naprawdę nie słuchała bólu w moim głosie, tego, jak moje ciało błagało o pomoc przez te wszystkie lata?
Ale nic takiego nie powiedziałam. Po prostu skinęłam głową, próbując utrzymać resztki spokoju, jakie jeszcze udało mi się odnaleźć. „W porządku” – powiedziałam cicho. „Niełatwo ci to zrozumieć. Rozumiem”.
Pokręciła głową, zaciskając dłonie w pięści. „Nie, nie jest w porządku. Nie jest w porządku, że tak długo to ignorowałam. Powinnam była coś zrobić. Powinnam była być przy tobie”.
Nie wiedziałam, jak na to zareagować. Tak bardzo starała się wszystko naprawić kilkoma słowami, udawać, że powiedzenie czegoś właściwego może w jakiś sposób wymazać lata zaniedbania. A ja chciałam jej wierzyć. Chciałam wyciągnąć rękę, przytulić ją i udawać, że mogłybyśmy znowu być tymi dwiema dziewczynami, które kiedyś dzieliły ze sobą wszystko, ale nie potrafiłam.
Leave a Comment