Moja matka powiedziała mojemu chłopakowi, że powinien poślubić moją siostrę — i on jej uwierzył.

„Czy Jonathan wie?”

„Wszystko, co ważne”.

„A on wciąż…” Daniel przerwał, odwrócił wzrok i spróbował ponownie.

„Wydajesz się szczęśliwy”.

„Jestem”.

To, bardziej niż cokolwiek innego, zdawało się go załamać.

Rzadziej kiwał głową, gestem, który mężczyźni wykonują, gdy w końcu rozumieją, że drzwi nie są po prostu zamknięte, one zniknęły.

Po jego wyjściu zostałem na chwilę sam w oranżerii, nasłuchując stłumionych odgłosów odległego zgromadzenia personelu.

Jonathan odnalazł mnie tam później.

Spojrzał na mnie i nie zadał żadnych głupich pytań.