Fernando patrzy na was oboje, jakby zdrada stała się zaraźliwa.
„Wychodzisz?”, pyta ją.
Camila poprawia Mateo na biodrze i mówi to, czego nigdy nie spodziewał się usłyszeć od żadnej z kobiet tej samej nocy.
„Tak”.
Jeśli jego powrót był występem, to właśnie tutaj scenografia zaczyna się rozpadać.
Ernesto bez słowa odbiera walizkę. Jeden z ochroniarzy otwiera Camili drzwi samochodu. Mateo odwraca się raz, ponownie ściskając ciężarówkę, a twoje serce mimowolnie się łamie. Potem znikają. Tylne światła znikają na końcu ulicy. I po raz pierwszy odkąd przyjechał, Fernando stoi dokładnie tak, jak na to zasługuje: sam.
Odwraca się do ciebie z nieskrywaną nienawiścią.
„Myślisz, że wygrałaś?”
Upał zaczął ustępować. Gdzieś nad głową, poza światłami miasta, rozbrzmiewa grzmot. Nagle uświadamiasz sobie, że nie jesteś już zmęczony. Od tygodni spodziewałeś się, że ta noc cię wyczerpie, zostawi cię wyczerpanego i drżącego. Zamiast tego czujesz się niemal spokojny, jak zamknięte drzwi, które w końcu się zamknęły.
„Nie” – mówisz. „Chyba skończyłem czekać”.
Wtedy rzuca się w stronę drzwi, może żeby cię ominąć, może żeby zabrać dokumenty, może po prostu dlatego, że ciało wpada w panikę, gdy prąd ucieka. Nie uchodzi daleko. Ochrona natychmiast go zatrzymuje, nie gwałtownie, tylko sprawnie, unieruchamiając mu ramiona i prowadząc z powrotem z zawodową pogardą. Fernando walczy, krzyczy, z poskręcanym krawatem, z rozbitą głową w obliczu sąsiadów, świateł na ganku i całego upokarzającego małego teatru ulicy.
„Zabierz ode mnie ręce!”
Dana poprawia rękaw.
„Powinieneś przestać się opierać” – mówi. „To sprawi, że przyszłe dokumenty sądowe będą jeszcze bardziej obrzydliwe”.
Zastyga w bezruchu, ciężko oddychając.
Leave a Comment