Obraza umiera niedokończona, bo dokładnie w tym momencie samochód twojego prawnika skręca za róg i zatrzymuje się przy krawężniku.
Dana Salazar wysiada w grafitowym garniturze, pomimo upału, niosąc pod pachą kolejną teczkę. Ma opanowany wyraz twarzy kobiety, która widziała zbyt wielu mężczyzn mylących ilość z dźwignią. Za nią, twój kierownik operacyjny, Ernesto, wysiada z siedzenia pasażera z dwoma umundurowanymi ochroniarzami, których zatrudniłeś tego popołudnia – nie dlatego, że bałeś się przemocy, ale dlatego, że nie miałeś zamiaru dać Fernandowi szansy na improwizację chaosu.
Dana dołącza Zatrzymuje cię w drzwiach i obdarza Fernanda uśmiechem, jakim kot mógłby obdarzyć osaczonego gołębia.
„Panie Delgado” – mówi. „Cieszę się, że pana znaleziono w domu. Trudno było pana obsłużyć”.
Camila mimowolnie odsuwa się od niego o krok.
Fernando się nie odwraca. „Przyprowadziłeś ochronę do mojego domu?”
„Nie” – odpowiadasz. „Przyprowadziłem ochronę do mojego”.
To krótkie zdanie. Cztery słowa. A jednak rozdzierają noc.
Sąsiedzi zaczęli to zauważać. Po drugiej stronie ulicy porusza się zasłona. Skrzypi brama. Gdzieś na końcu ulicy pies zaczyna szczekać, jakby nawet on rozpoznawał upadłe imperium, gdy je słyszy. Fernando zauważa wpatrzone w niego oczy i zniża głos, bo upokorzenie jest znośne tylko dla takich ludzi jak on, gdy dzieje się w zamkniętym pomieszczeniu.
„Chcesz zrobić widowisko?” – pyta.
„Nie” – odpowiadasz. „Już to ze sobą przyniosłeś”.
Leave a Comment