Kiedy odwiedziłem dom mojej siostry, dawała kości swojemu psu.

Tara przerwała mi ostro.

„Nie wciągaj mnie w swój dramat”.

Wtedy przestałam szukać odpowiedzi w kuchni.

Wzięłam Milę za rękę i powiedziałam:

„Chodźmy”.

Tara stanęła mi na drodze.

„Nic mi nie zrobisz, zachowując się w ten sposób”.

Miałam spokojny wyraz twarzy, ale serce waliło mi jak młotem.

„Odsuń się” – powiedziałam cicho.

Głos Gabe’a w końcu się przebił, ledwo słyszalny.

„Puść ich”.

Odwrócił się do Tary.

„Gabe…”

Ale ona się nie cofnęła.

Wyglądał na chorego ze strachu.

„Proszę” – wyszeptał i wiedziałam, że nie mówi do Tary – mówi do mnie.

Nie sprzeciwiałam się już.

Wyprowadziłam Milę i poszłyśmy prosto do samochodu.

Ręce mi się trzęsły, gdy zapinałam pasy.

Potem zrobiłam dwie rzeczy, zanim moja odwaga zdążyła się zachwiać: zrobiłam zdjęcie bransoletki w misce przez okno w kuchni i zadzwoniłam na policję.