Kiedy brał prysznic, bez zastanowienia odebrałam telefon.

Nazywam się Lucía Ortega.

Mam trzydzieści cztery lata i do tamtej nocy byłam przekonana, że ​​znam każdy nawyk mojego męża, Álvara Reyesa.

Byliśmy razem od dziewięciu lat, małżeństwem od czterech, a nasz plan dnia był tak precyzyjny, że wiedziałam, kiedy weźmie prysznic, jaką koszulę wybierze na następny dzień, a nawet ile czasu zajmie mu odpowiedź na służbowego SMS-a.

Kiedy więc jego telefon zaczął wibrować na umywalce, gdy brał prysznic, nie pomyślałam o zdradzie.

Myślałam, że to pilne.

Myślałam o jego matce, szefowej, o czymś prozaicznym.

Podniosłam słuchawkę.