Co miesiąc dawałem matce 1,5 miliona pesos, żeby opiekowała się moją żoną po porodzie.

Powoli wszedłem i zawołałem ją po imieniu.

Nie było odpowiedzi.

Potem poszedłem do kuchni… i zamarłem.

Moja żona, Hue, siedziała na podłodze w kącie.

Jadła szybko i nerwowo z miski.

Ocierała łzy z twarzy drugą ręką.

Serce mi podskoczyło.

„Co robisz?” zapytałem cicho, drżącym głosem.

Przestraszyła się, kiedy mnie zobaczyła.

Próbowała schować miskę.

Ale byłem szybszy.

Wyrwałem jej ją z ręki.

To, co zobaczyłem, przewróciło mi się w żołądku.

To był stary, kwaśny ryż.

Wymieszany z rybimi głowami i ostrymi ościami.

Resztki, które nie nadawały się nawet dla zwierząt.

Nie mogłem w to uwierzyć.

„Dlaczego to jesz?” zapytałem załamany.

Hue spuścił wzrok.

Nie mógł spojrzeć mi w oczy.