Podczas rozwodu nie walczyłem o opiekę nad synem ani o ani grosz z jego majątku; postawiłem tylko jeden warunek, który zaakceptował z okrutnym uśmiechem: że zabiorę ze sobą jego matkę. Zapłacił mi nawet 5000 dolarów, żeby pozbyć się tego „ciężaru”.

„Zabierz ją” – powiedział szybko. Zbyt szybko.

Mój prawnik spojrzał na mnie ze zdziwieniem, ale nie wyjaśniłem.

„Mówię poważnie” – dodał Álvaro, pochylając się do przodu. „Możesz ją wziąć. Nawet… pomogę ci się urządzić”.

„Ile?” – zapytałem.

Zawahał się tylko przez sekundę.

„Pięć tysięcy euro”.

Skinąłem głową. „Zgoda”.

I tak po prostu, załatwione.

—

Carmen nie protestowała, kiedy jej powiedziałem.

Usiadła w fotelu przy oknie, z chudymi palcami starannie złożonymi na kolanach, ze wzrokiem utkwionym w ulicy poniżej. Na pierwszy rzut oka wyglądała na kruchą – niemal kruchą. Jej srebrne włosy były zawsze upięte w kok, lekko zgarbiona, a głos cichy.

Ale pozory zawsze myliły Carmen.

„Wychodzisz ze mną” – powiedziałem.

Powoli odwróciła głowę, wpatrując się w moją twarz.

„Naprawdę?” – zapytała.

„Tak”.

Pauza.

Potem, niemal niezauważalnie, kącik jej ust uniósł się.

„Dobrze”.

To było wszystko, co powiedziała.

Żadnych pytań. Żadnego wahania.