Na rodzinnym obiedzie u mojego przyjaciela wszyscy dostali steki oprócz mnie.

Coś w Ethanie w końcu pękło.

–Nie.

Jego głos był niski, drżący.

–Nie, siedzę całe życie.

Spojrzał na matkę. –Wiesz?

Vivian nie odpowiedziała od razu.

To była wystarczająca odpowiedź.

Isabelle wyszeptała: –Mamo?

Vivian uniosła kieliszek z winem i odstawiła go z idealną kontrolą.

–Chronisz własne rodziny.

Ethan zaśmiał się raz, pusty i zszokowany.

–Upokarzać ludzi?

Kraść rządowe pieniądze na mieszkania?

Czy moja dziewczyna to test „wystarczająco pokorny”, podczas gdy ty próbujesz oszukiwać w jedwabiu?

Mina Charlesa ciemniało.

„Uważaj na ton.”

„Nie” – powtórzył Ethan.

„Ty uważaj na swój.”

Gosposia zniknęła.