Pracował w renowacji zabytków, a nie w finansach, i wyglądało na to, że chciał zbudować życie, które nie miałoby nic wspólnego z imperium Whitmore.
Kiedy dowiedziałem się o jego nazwisku, o mało nie wyszedłem przed deserem.
Zamiast tego zrobiłem to, co powinienem był zrobić jako pierwszy: zgłosiłem konflikt do firmy, wycofałem się z aktywnego nadzoru i otrzymałem polecenie, żeby nikomu o tym nie mówić.
Nigdy nie powiedziałam Ethanowi.
Nie dlatego, że chciałam zyskać przewagę.
Ale dlatego, że szczerze wierzyłam, że śledztwo pozostanie poufne i że być może do kolacji grzechy jego rodziny nie będą już na nim ciążyć.
Głos Vivian przeniknął przez moje myśli. „Grozisz nam w naszym własnym domu z powodu kiepskiego żartu?”
„Kiepskiego żartu?” zapytał Ethan, patrząc na matkę. „Dałeś mojej dziewczynie miskę ryżu, kiedy wszyscy jedli steki”.
Vivian spojrzała na mnie jak na rozczarowany mebel. „A on odpowiedział zarzutami karnymi”.
„Nie zarzutami” – powiedziałam. „Udokumentowanymi transakcjami”.
Charles powoli poruszał się wokół stołu, teraz cichy i groźny. „Młoda damo, nie wiem, za kogo się uważasz, ale dziesięciosekundowa rozmowa nie rozstrzygnie sprawy czterdziestoletniej instytucji”.
„Nie” – odpowiedziałam. „To tylko gwarancja, że ci, którzy już cię obserwują, nie będą przeszkadzać ze strony zarządu, darczyńców i przyjaciół”.
Jej szczęka się zacisnęła.
Spodziewałam się gniewu.
Nie spodziewałam się jednak strachu.
Leave a Comment