Jego siostra, Isabelle, patrzyła ze znudzeniem na telefon, jakby wychowała się wśród personelu i przywykła do cichego napięcia.
A pośrodku siedziała Vivian Whitmore, matka Ethana, elegancka, o ostrych rysach twarzy, w kremowej jedwabnej bluzce.
„Lena” – powiedział z uśmiechem, bez cienia chłodu – „wiele o tobie słyszeliśmy”.
Odwzajemniłam uśmiech. „Mam nadzieję, że coś z tego było dobrego”.
Charles zaśmiał się raz, nie dlatego, że było to zabawne, ale dlatego, że lubił patrzeć, jak ludzie się męczą.
Ethan odsunął moje krzesło. Chwilę później przyszła gosposia z kolacją.
Najpierw podano cztery dania: smażony stek z antrykotu z masłem rozmarynowym, puree truflowe, szparagi i redukcja z czerwonego wina.
Sam zapach sprawił, że ścisnęło mnie w żołądku.
Potem postawiła przede mną biały, porcelanowy talerz.
Zwykły biały ryż. Bez sosu. Bez dodatków. Tylko starannie ułożona porcja białego ryżu.
Uniosłam wzrok. Ethan zapytał napięty: „Mamo?”.
Vivian złożyła serwetkę na kolanach. „To ma sprawdzić, czy jesteś wystarczająco pokorna dla naszego syna”.
Cisza.
Twarz Ethana natychmiast się zarumieniła. „Mówisz poważnie?”.
Vivian nawet na niego nie spojrzała. Jej wzrok pozostał zimny i wyrachowany, jakby ważyła kurz.
Leave a Comment