postawił przede mną szklankę wody na stole. Nie pamiętałem, żeby ktoś ją przyniósł.
Kiedy skończyłem, zapadła długa cisza.
Funkcjonariusz Reynolds ostrożnie zamknął notes. „A pani mąż, Derek Mitchell, ma być teraz poza miastem?”
„Tak.”
„Ale jego samochód stoi na podjeździe.”
„Tak.”
Przyglądał mi się przez chwilę, nie sceptycznie, ale jakby mierzył cały ciężar tego, co mu właśnie wręczyłem. „Czy miał dostęp do systemu bezpieczeństwa i sterowania internetem?”
„Sam to wszystko ustawił” – powiedziałem. „Kontrolował wszystko. Lubił mi o tym przypominać”.
Wyraz twarzy funkcjonariusza nieznacznie się zmienił na te słowa. Odchylił się na krześle i spojrzał w stronę korytarza, gdzie technicy dowodowi fotografowali właśnie roztrzaskany zamek w sypialni.
Potem wypowiedział zdanie, które ponownie sprawiło, że w pokoju zrobiło się zimno.
„Odkryliśmy wiadomości na telefonie Leonarda Pike’a. Wygląda na to, że zawierają szczegółowe instrukcje dotyczące wejścia, wskazówki dotyczące czasu i wskazówki, jak unikać kąta kamery z przodu”.
Wpatrywałem się w niego.
„Są też wzmianki” – kontynuował powoli – „o wypłacie po zakończeniu pracy”.
Świat się zawęził, aż usłyszałem jedynie ciche brzęczenie lampek w mojej kuchni. „Chcesz mi powiedzieć, że mój mąż wynajął tego człowieka?”
Funkcjonariusz Reynolds nie odpowiedział od razu. Dobierał słowa z bolesną ostrożnością, co w jakiś sposób pogarszało sytuację.
„Mówię ci” – powiedział – „że bardzo poważnie rozważamy możliwość, że twój mąż był zamieszany w zorganizowanie tego”.
Sadie uniosła wtedy głowę, a jej zapłakana twarz wykrzywiła się w grymasie konsternacji. „Mamo” – wyszeptała – „czy tata ma kłopoty?”
To pytanie mnie rozdarło.
Odgarnąłem loki z jej mokrych policzków i pocałowałem ją w czoło, bo potrzebowałem chwili, zanim się odezwałem. „Tata podjął bardzo złe decyzje” – powiedziałem cicho. „A policja próbuje ustalić, co się stało”.
Spojrzała na swoje dłonie. „Powiedziałam ci, bo nie chciałam, żebyś umarła”.
Przez chwilę nikt w pokoju się nie poruszył. Ratownik medyczny przy korytarzu odwrócił wzrok. Jeden z funkcjonariuszy sprzątających stół wejściowy przestał pisać i zacisnął usta tak mocno, że skóra wokół niego zbielała.
Przyciągnąłem Sadie do siebie i trzymałem ją, jakby była jedyną solidną rzeczą na świecie. „Uratowałaś nas” – wyszeptałem w jej włosy. „Słyszysz mnie? Uratowałaś nas”.
Jej ramiona zadrżały od narastającego szlochu. Moje też.
Oficer Reynolds wstał z krzesła i wziął głęboki oddech. „Pani Mitchell, czy ma pani rodzinę w pobliżu? Znajomych? Gdzieś w bezpiecznym miejscu, gdzie mogłaby pani przenocować?”
Pytanie powinno być proste, ale mój umysł się nim zajął. Moi rodzice byli przez miesiąc w Arizonie. Moja starsza siostra mieszkała w Oregonie. Nieliczni przyjaciele, którym ufałam, zniknęli z mojego życia na przestrzeni lat, wyparci przez małżeństwo, macierzyństwo i nieustanną zdolność Dereka do izolowania mnie bez udawania, że to celowe.
Wtedy przyszło mi do głowy jedno imię.
„Moja przyjaciółka Tessa” – powiedziałam. „Mieszka dwadzieścia minut drogi ode mnie”.
Skinął głową. „Dobrze. Pomożemy to załatwić. Ale najpierw muszę zapytać o jeszcze jedną rzecz”. Spojrzał w przednią szybę. „Zanim wyprowadziliśmy podejrzanego, jeden z naszych funkcjonariuszy uważał, że widział mężczyznę stojącego po drugiej stronie ulicy. Około trzydziestki, w ciemnej marynarce, trzymającego telefon. Zanim funkcjonariusz wyszedł na zewnątrz, mężczyzny już nie było.”
Skóra mi zmroziła.
Wstałem tak szybko, że nogi krzesła zadrapały o podłogę. „Derek.”
Leave a Comment