Jego ostrzeżenia przed zimą zostały zignorowane, więc zbudował podziemny schron. A potem nadeszła bezlitosna zima.

Ciszej.

Spokojniej.

Grube gliniane ściany zatrzymywały ciepło, wąskie wejście chroniło przed wiatrem, a mały piecyk palił się równomiernie.

Nie było to komfortowe.

Ale była bezpieczna.

Wtedy to usłyszała.

Cichy dźwięk.

Pukanie.

Na początku myślała, że ​​sobie to wyobraziła.

Ale potem usłyszała to ponownie.

Było słabe.

Desperackie.

Eleanor wzięła latarnię i podeszła do wejścia.

Kiedy je otworzyła, lodowaty wiatr uderzył ją w twarz.

I oto stała tam, ledwo trzymając się na nogach, pani Langley.

Jej twarz była blada, usta sine, a ciało trzęsło się niekontrolowanie.

„Eleanor…” wyszeptała.

„Proszę…”

Eleanor nie wahała się ani chwili.

Wciągnęła go do środka.

Wieść rozeszła się szybko.

Nie słowami, ale z desperacją.

Przychodzili jeden po drugim.

Ci sami, którzy się śmiali.