„Przez cztery dni zachowywał się, jakby praca na zmywalni była poniżej ludzkiej godności. Spóźniał się, upuszczał tace i nie odpowiadał kolegom, chyba że zwracali się do niego po imieniu.
Ale kuchnia nie chciała się przed nim kłaniać. Brudne talerze wciąż napływały. Maszyna się zacinała. Podłoga wciąż była śliska. Pracownicy nie przejmowali się tym, kim jest jego ojciec.
Leonard milczał.
Claire kontynuowała:
„Szybko zdałam sobie sprawę, że restauracja ma głębsze problemy niż tylko podejście jednej osoby. Personel był przeciążony pracą w weekendy. Zamówienia na dowóz napływały w godzinach największego natężenia pracy.
Na stanowisku z ciastami pracowały dwie osoby. Kelnerzy, bojąc się upokorzenia przed gośćmi, ukrywali błędy, zamiast je naprawiać”.
Wzrok Leonarda się wyostrzył.
„I naprawiłeś to w trzy tygodnie?”
„Zaczęłam zadawać pytania, których nikt wcześniej nie zadał” – powiedziała Claire.
„Co ich powstrzymywało? Dlaczego niechętnie przychodzili?” Na kogo zwalili winę, skoro system faktycznie szwankował?
Otworzyła teczkę i podała mu kartkę papieru.
„Zmieniłam godziny dostaw dla dostawców. Przepisałam nakładanie się zmian, żeby zamykanie nie musiało się odbywać sześć godzin później. Wymieniłam zepsuty zlew.
Przestawiłam półki, żeby pracownicy nie musieli się mijać co pięć minut. I jedna zasada dla wszystkich, łącznie ze mną: żadnego publicznego upokorzenia”.
Leonard w milczeniu odczytał liczby.
Marnotrawstwo zmalało.
Dochód z restauracji wzrósł.
Liczba nadużyć w nadgodzinach zmalała.
Liczba skarg gości spadła prawie o połowę.
Potem podniósł wzrok.
„A Vanessa?”
Claire zawahała się.
„Nie został świętym”.
„Nie spodziewałam się”, powiedziała.
„Nie”, powiedziała cicho Claire.
Leave a Comment