Za tobą słychać szuranie krzesła. Jeden z twoich przełożonych wstaje, zirytowany. „Javier, wszystko w porządku? Umowa…”
Odwracasz głowę na tyle, by uciszyć go swoim spojrzeniem. Zatrzymuje się.
Valeria wzdryga się, jakby spodziewała się, że wybuchniesz. Jakby oczekiwała, że dawny Javier, ten, który kontrolował każdy pokój, będzie kontrolował również ją.
Zamiast tego, twój głos staje się cichszy. „Dlaczego mi nie powiedziałaś?” – pytasz.
Przełyka ślinę z trudem. „Bo byś mi nie uwierzył” – szepcze.
Twoja szczęka się zaciska. „Spróbuj mnie”.
Jej oczy się napełniają. Nie łzami, które płyną, ale łzami, które pieką i zostają uwięzione, bo płacz kosztuje ją energię, której nie może trwonić. Zerka przez ramię na drzwi kuchenne, jakby liczyła sekundy, zanim ktoś zauważy, że nie pracuje.
„Nie mogę tu rozmawiać” – mówi. „Zwolnią mnie”.
„O to się martwisz?” Słowa wymykają się ostrzej, niż zamierzasz. „Zniknąłeś. Upokorzyłeś mnie. I martwisz się, że cię zwolnią za rozmowę ze mną?”
Ból na jej twarzy wygląda znajomo. Wygląda jak ból, który ukrywała, gdy wracałeś późno do domu, gdy odbierałeś telefony podczas kolacji, gdy traktowałeś miłość jak spotkanie, które ciągle przekładałeś.
Powoli wypuszcza powietrze. „Myślisz, że cię upokorzyłam” – mówi drżącym głosem. „Javier… nie masz pojęcia, co to za upokorzenie”
ion jest.”
Zanim zdążysz odpowiedzieć, podchodzi mężczyzna w czarnej kamizelce, a uśmiech kierownika jest lśniący niczym ostrze. „Señora Mendoza” – mówi ostro. „Dlaczego nie przyszłaś na swoją kolej?”
Valeria sztywnieje. „Przepraszam, ja…”
Leave a Comment