„Przepraszam” – mówisz, a twój głos brzmi chłodniej, niż zamierzałeś. Odsuwasz krzesło i wstajesz.
Kierownicy wymieniają spojrzenia. Ktoś mruczy: „Jesteśmy na ostatnim etapie”. Ale ty już się ruszasz, twoje buty cicho stąpają po wypolerowanej podłodze, twoje ciało reaguje, zanim duma zdąży je powstrzymać.
Valeria początkowo cię nie zauważa. Nadal szoruje, jej ramiona drżą pod tanim materiałem. Kiedy w końcu podnosi wzrok, jej oczy robią się wielkie na ułamek sekundy, jak u jelenia na widok reflektorów.
Potem coś ostrzejszego przebłyskuje na jej twarzy. Nie radość. Nie ulga. Strach.
Prostuje się zbyt szybko i krzywi, jedną ręką ściskając wypukłość brzucha. Ten gest uderza cię mocniej niż jakakolwiek obelga. Bo tego nie da się ukryć. Nie da się tego wytłumaczyć.
Leave a Comment