„Gdzieś w ciepłym miejscu” – odparł. „A potem gdzieś, gdzie imię twojego ojca będzie wymawiane poprawnie”.
O mało się nie roześmiałaś z tej niemożliwej prostoty.
Ciepło. Może łóżko. Jedzenie. Dla kogoś, kto spędził trzy miesiące śpiąc pod betonem, te obietnice brzmiały bardziej ekstrawagancko niż żyrandole.
Zanim zdążyłaś odpowiedzieć, głos Reginy przeszył pokój po raz ostatni. „Jeśli on odejdzie z tobą, Octavio, zrozum to. Publicznie wybierasz stronę”.
Octavio nawet się nie odwrócił. „Wreszcie”.
Pomógł ci wstać.
Kolana prawie się pod tobą ugięły od szoku, głodu, adrenaliny i opóźnionego żalu po całej nocy. Lucía podbiegła od wejścia dla służby z zawiniętym talerzem nietkniętych bułeczek i dwoma miniaturowymi deserami balansującymi na serwetce. Wcisnęła je w twoje dłonie z wyrazem współczucia, dumy i satysfakcji.
„Na drogę” – wyszeptała.
„Dziękuję”.
Wtedy podeszła Mariana, bez matki.
Z bliska wyglądała mniej jak panna młoda z wyższych sfer, a bardziej jak kobieta, która właśnie patrzyła, jak architektura jej życia pęka. Trzymała coś w dłoni w rękawiczce. Kiedy otworzyła palce, zobaczyłeś złożoną wizytówkę z herbem ślubnym po jednej stronie i odręcznym pismem po drugiej.
„Mój prywatny numer” – powiedziała. „Nie wiem jeszcze, co zrobię z tym, czego dowiedziałam się dziś wieczorem. Ale nie pozwolę, żeby znów zniknęło”.
Zawahałeś się, zanim go wziąłeś.
Przełknęła ślinę. „Przepraszam za to, co się stało. Dziś wieczorem i przed wieczorem”.
Uwierzyłeś, że mówi serio, choć przeprosiny od nietkniętego są zawsze lżejsze niż sprawiedliwość od odpowiedzialnego. Mimo to szczerość ma swoje klimaty, a jej wydawała się prawdziwa.
„Dziękuję” – powiedziałeś.
Potem ty i Octavio wyszliście.
Leave a Comment