„Jesteś…” – powstrzymujesz się tuż przed powiedzeniem „boss mafii w pediatrycznym gabinecie lekarskim, podczas gdy pielęgniarka przejeżdża wózkiem przed drzwiami”. „Nie jesteś kimś obcym, obok kogo ludzie przechodzą dla spokoju ducha”.
Kącik jego ust drga. Nie do końca uśmiech. Ani obrażony. „Też mądry”.
Nienawidzisz tego, że sprawia, że twój strach wydaje się uzasadniony, a nie głupi. Nie tak powinni zachowywać się niebezpieczni mężczyźni w opowieściach. Powinni czarować za szybko, naciskać za mocno, wyśmiewać ostrożność. Matteo po prostu siedzi, duży i cichy, niemożliwy do odczytania do końca.
„Byłyby pewne warunki” – mówi.
No i proszę.
Mięśnie napinają ci się tak mocno, że aż boli. „Jakie warunki?”
„Zamykałbyś drzwi na noc. Brałbyś leki zgodnie z planem. Powiedziałbyś pani Alvarez, gdyby dziecku znów wzrosła gorączka”. Zatrzymuje się. „A dopóki jesteś pod moją opieką, twój były mąż nie zbliża się do ciebie”.
Powietrze uchodzi z twoich płuc.
Nie wspomniałaś o Dereku.
Ani razu.
Pokój wydaje się kurczyć pod ciężarem śpiącej Emmy w twoich ramionach. „Skąd o nim wiesz?”
Twarz Matteo nieruchomieje, choć nie ze zdziwienia. Z rezerwą. „Kiedy ktoś przyjeżdża do mojego domu z dzieckiem w śnieżycy, wzrokiem sprawdzając wyjścia, zanim ściany, zauważam”.
Leave a Comment