„Podczas badania kontrolnego mojego dziecka, gdy było trzy miesiące, lekarz zawołał mnie do osobnego pokoju i zniżył głos, żeby nikt inny nie mógł go usłyszeć. To, co powiedział później, sprawiło, że podłoga pod moimi stopami wydała mi się niestabilna”.

Te słowa utkwiły mi głęboko w pamięci.

Od powrotu do pracy wątpiłam w siebie, zastanawiając się, czy moja podzielna uwaga nie zaszkodziła czemuś ważnemu między mną a córką.

Z drugiej strony Margaret zdawała się bez trudu koić Olivię w ciągu dnia.

Kiedy dzwoniłam, żeby się upewnić, słyszałam w tle spokojny głos Margaret, cicho śpiewającej, a Olivia brzmiała spokojnie i radośnie.

Ale potem nadchodziły wieczory i napięcie wracało.

Pewnej nocy, kiedy Michael próbował przytulić Olivię, jej ciało zesztywniało, jakby szykowała się na coś niewidzialnego.

Zacisnęła maleńkie piąstki.

Oddech przyspieszył.

A kiedy przyciągnął ją bliżej do piersi, krzyknęła tak głośno, że nawet Margaret wyglądała na zaskoczoną.

„Może po prostu woli kobiety” – powiedział Michael z niezręcznym śmiechem, ale pod nim kryła się irytacja.

Rano, kiedy odkryłam, że bez wyjaśnienia zmieniono jej ubranie, niepokój się nasilił.

Wyraźnie pamiętałam, jak przed snem włożyłam ją w bladoróżową piżamę, wygładziłam materiał na jej nogach i pocałowałam w czoło.

Jednak kiedy następnego ranka wyjęłam ją z łóżeczka, była ubrana na biało.