MILIARDER, KTÓREGO POCHOWANO, WRÓCIŁ Z BŁOTEM NA BUTACH… I MUSIAŁ WYBRAĆ MIĘDZY SWOIM IMPERIUM A ROZBITĄ MAŁĄ RODZINĄ, KTÓRA NAUCZYŁA GO, JAK ŻYĆ

„Zakładałem, że tak, bo ktoś inny by dzwonił”.

Słusznie.

„Stało się” – mówisz.

„Nie” – odpowiada. „Zaczęło się”.

Zamykasz oczy.

Boże, tęskniłeś za jej głosem.

W kolejnych miesiącach robisz dokładnie to, co stare nazwałbyś niemożliwym, a nowe, o którym wiesz, że jest po prostu kosztowne.

Odmawiasz cięć emerytur.
Przywrócić rozbudowę fabryk, którą Tomás zamroził.
Przekształcić fundację charytatywną w coś realnego, a nie dekoracyjnego, finansując wiejskie szkoły, dostęp do opieki medycznej w nagłych wypadkach i nadania ziemi dla rodzin rolniczych w regionach takich jak ten, który uratował ci życie.
Wycofujesz się z połowy udziałów próżności i reinwestujesz w te części firmy, które faktycznie karmią, zatrudniają i dają ludziom dach nad głową.
Robisz sobie wrogów.
Dobrych.

Magazyny biznesowe nazywają to reinwencją.
Analitycy nazywają to irracjonalnym sentymentalizmem.
Jeden z felietonistów nazywa to „sierobliwym złudzeniem miliardera, który zbyt długo bawił się w wieśniaka”.