Gdyby to była bajka, ojciec Tomás nie potrzebowałby przekonywania.
Rzeczywistość jest mniej pełna wdzięku. Czyta. Blednie. Zadaje pytania. Odpowiadasz na wszystko, na co możesz, podczas gdy twoje ciało drży z opóźnionego przerażenia i wyczerpania. Wysyła swojego ogrodnika po komendanta policji i dwóch radnych na świadków, bo starzy księża rozumieją, co znaczy papier w mieście, gdzie władza często wyprzedza sprawiedliwość. O świcie zakrystia jest pełna mokrych płaszczy, światła latarni i zapachu kawy, której nikt nie ma ochoty dokończyć.
Kiedy Alejandro przybywa do kościoła tuż po wschodzie słońca, jest spokojny.
Zbyt spokojny.
To kiedyś na niego działało. Zawsze był tym opanowanym. Syn w żałobie. Starszy brat o opanowaniu. Człowiek, który podpisywał formularze bez rozmazywania atramentu, który należycie dziękował lekarzom przy łóżku twojej matki, który przyjmował kondolencje z pochyloną głową i pogodnym wyrazem twarzy. Nawet teraz, stojąc w przedsionku kościoła, z deszczem schnącym na płaszczu i troską malującą się na twarzy, wygląda jak pokrzywdzony.
„Lucía” – mówi cicho – „dzięki Bogu. Przestraszyłaś mnie”.
O mało się nie roześmiałaś.
Komendant policji, wystarczająco dorosły, by nie ufać eleganckim mężczyznom z czystej ciekawości, staje między wami. „Możesz być wdzięczny później. Teraz możesz tłumaczyć się z fałszywych przelewów i nielegalnych środków uspokajających”.
Wyraz twarzy Alejandro nieznacznie się zmienia.
Wtedy dostrzega czerwoną księgę w rękach ojca Tomása i maska opada.
Nie do końca. Nie teatralnie. Po prostu najpierw znika z oczu. Braterstwo, które tam pozostało, twardnieje w kalkulacji. To twarz, którą dostrzegałeś fragmentarycznie w ostatnich miesiącach, ale nigdy nie pozwoliłeś sobie w pełni nazwać.
„To szaleństwo” – mówi.
Leave a Comment