Waha się, po czym wyciąga drobną dłoń, jej palce drżą, gdy dotykają wstążki. Prowadzisz ją delikatnie, nie przejmujesz kontroli, tylko pomagasz jej zrobić to, czego jej ciało się boi. Wstążka się wysuwa, a brązowy papier odsłania się z szeptem, który w tym cichym domu wydaje się głośniejszy niż grzmot.
W środku znajduje się czerwone aksamitne pudełko, takie, jakie się przechowuje biżuterię, a pod nim stos kopert przewiązanych sznurkiem. Jest też mała, staromodna ozdoba muzyczna – maleńka drewniana karuzela z malowanymi konikami. Wygląda na ręcznie robioną, niedoskonałą w sposób, który sprawia, że wydaje się bezcenna.
María najpierw podnosi aksamitne pudełko. Jej oczy się rozszerzają, a ona patrzy na Marcella, jakby prosiła go o pozwolenie na nadzieję. Lekko kiwa głową.
Otwiera je.
W środku znajduje się prosty srebrny wisiorek na łańcuszku w kształcie gwiazdy. Z tyłu widnieje grawerunek, którego nie da się odczytać z miejsca, w którym się siedzi, ale Marcello tak. Jego twarz marszczy się na sekundę, zanim wciska go z powrotem na miejsce, i wtedy uświadamiasz sobie, że grawerunek to prawdopodobnie coś, co kochankowie piszą, by obiecać sobie wieczność, prawda?
zanim wieczność się rozpadnie.
María dotyka wisiorka z nabożnym szacunkiem, a potem odwraca się do kopert. Górna jest zaadresowana do Marii, a pod spodem jest druga zaadresowana do Marcella.
Jego wzrok wbija się w jego imię, jakby to była pułapka.
Leave a Comment