Wracałam po dzieci, kiedy zobaczyłam moją pięcioletnią córkę idącą przez las w podartych ubraniach, trzymającą na rękach sześciomiesięcznego braciszka. Oboje byli nie do poznania, pokryci wrzodami. Pobiegłam wtedy do domu rodziców i krzyknęłam: „Coście zrobili moim dzieciom?”. Moja siostra odpowiedziała: „Uspokójcie się. Głosowałyśmy i uznałyśmy, że nie macie nic do powiedzenia”.

„Chloe” – wyszeptałam najpierw, potem głośniej, a mój głos załamał się, gdy nagle poczułam rozpoznanie.
Stała jakieś pięć metrów ode mnie, jej różowa sukienka była rozdarta na ramieniu i podarta wzdłuż brzegu, brud rozmazany na nogach i ramionach, a blond włosy opadały splątanymi kosmykami wokół twarzy.

Trzymała coś przy piersi obiema rękami, tuląc to ostrożnie, mimo że wyglądała na tak małą.

Dopiero gdy podbiegłam bliżej, a moje buty ślizgały się na luźnym żwirze, zdałam sobie sprawę, że niesie na rękach swojego sześciomiesięcznego braciszka, Liama, jakby tylko siła woli utrzymywała go w pionie.

Im bliżej byłam, tym bardziej ściskało mnie w żołądku, bo szczegóły stawały się nie do zignorowania.
Ciemnofioletowe rany pokrywały ramiona Chloe, jedna strona jej twarzy była opuchnięta i odbarwiona, a cienkie zadrapania na policzkach wyglądały, jakby coś drapała albo przeciskała się przez coś ostrego.

Twarz Liama ​​była pokryta plamami i zaczerwieniona, jego kombinezon brudny i wilgotny, a jego drobne ciało drżało, gdy płakał w sposób, który nie brzmiał jak głód ani zmęczenie.

„Co ty tu robisz?” zapytałam, a słowa wydobyły się z moich ust z wysiłkiem i łamiąc się, gdy padłam przed nimi na kolana.

„Kochanie, co się stało?” zapytałam ponownie, powoli wyciągając rękę, bojąc się ją przestraszyć.

Chloe nie odpowiedziała, nawet na mnie nie spojrzała, jej wzrok wpatrywał się w jakiś odległy punkt za moim ramieniem, szklisty i pusty w sposób, który posłał falę chłodu przez całe moje ciało.