NAZWALI CIĘ „POTWOREM” PRZY OŁTARZU… POTEM TWÓJ „ŚLEPY” PANIE MŁODY WŁĄCZA ŚWIATŁO I MÓWI: „WIDZĘ. I UKRYWAŁEM JESZCZE JEDEN SEKRET”.

do kliniki prawnej, którą wspólnie otwieracie.
Miejsca, w którym ludzie, którzy zostali uciszeni, mogą zostać wysłuchani.
Miejsca, w którym wstyd nie może być strażnikiem.

Mateo patrzy na ciebie znad papierów i uśmiecha się delikatnie.
„Wiesz”, mówi, „miasto używało słowa „potwór”, ponieważ nie mogło kontrolować tego, czego nie rozumiało”.

Kiwasz głową, przesuwając palcem po krawędzi teczki.
„A teraz?” pytasz.

Wzrok Mateo wpatruje się w ciebie, ciepły i jasny.
„Teraz będą musieli nauczyć się nowego słowa”, mówi.

Odchylasz się do tyłu, wypuszczasz powietrze i pozwalasz, by to zapadło ci w serce jak prawda, która w końcu do ciebie dotarła:

Nigdy nie byłaś potworem.
Byłaś kobietą, którą próbowali pomniejszyć.
I i tak przetrwałaś wystarczająco długo, by urosnąć.

KONIEC