„Przepraszam” – powtórzył Ezra. „Zazwyczaj zachowują się lepiej. Zazwyczaj, nie zawsze, ale zazwyczaj. Nic im nie jest” – powiedziała Juliet. Jej głos brzmiał dziwnie w jej własnych uszach. „Głucho, jakby dochodził skądś”. „No, wszystko w porządku”. Ezra nie ruszył się w stronę drzwi. Nie wydał z siebie uprzejmego dźwięku pożegnania. Zamiast tego stał tam, patrząc na nią z tą samą skupioną uwagą, jaką poświęcały jej córki.
„Kiedy umarła?” zapytał, nie delikatnie, ale wprost. „Tak, jak ktoś zadaje pytanie, na które tak naprawdę chce znać odpowiedź, a nie tak, jak ktoś zadaje pytanie z grzeczności”. Juliet spojrzała na niego, na tego lekarza, który miał być numerem 32 na jej liście medycznych porażek. Na tego mężczyznę, którego pięcioletnie córki właśnie zburzyły jej starannie zbudowane mury w niecałe pięć minut.
18 miesięcy temu, powiedziała, a potem, bo najwyraźniej dzisiaj powiedział to, co tłumiła w sobie. 15 sierpnia, wypadek samochodowy. Jechała na lunch, kiedy pickup przejechał na czerwonym świetle na Madison Avenue, a ona się zatrzymała, przełknęła ślinę i zaczęła od nowa. Zmarła na miejscu. Powiedzieli, że to było natychmiastowe. Powiedzieli, że nie cierpiała.
Mówili wiele rzeczy, które miały ją uzdrowić, ale żadna z nich nie pomogła. „Przykro mi”, powiedział Ezra. I jakoś, w jego ustach, w ustach kogoś, czyje córki właśnie mimochodem wspomniały o śmierci własnej matki, zabrzmiało to mniej jak formułka, a bardziej jak szczere zrozumienie. Ale to nieistotne, kontynuowała Juliet, a jej głos stawał się coraz silniejszy, odbudowując mury tak szybko, jak jego dzieci je zburzyły.
Nie dlatego jestem chory. Ludzie nie chorują fizycznie z powodu żałoby półtora roku później. Tak nie działa ciało. Żal nie powoduje. Właściwie powoduje, powiedział Ezra, cały czas. Kiedy zaczęły się twoje objawy? Dłonie Juliet zacisnęły się na szpitalnym kocu. Nie pamiętam dokładnie. Tak, masz. Ona tak.
Leave a Comment