Jej głos był ostry, pełen automatycznego autorytetu, którego używała wobec każdego, kto nie przestrzegał protokołów. Prowadziła firmę od 26. roku życia. Wiedziała, jak sprawić, by ludzie jej słuchali. Dziewczyny się nie poruszyły, nawet nie mrugnęły. To prywatna sala szpitalna. Spróbowała ponownie, prostując się na łóżku i natychmiast tego żałując, gdy fala zawrotów głowy ją zalała.
„Gdzie jest twoja… Nasz tatuś rozmawia z pielęgniarką?” zapytała najwyższa. Miała spokojny, lekko wyniosły wyraz twarzy dziecka, które zostało uznane za najstarsze, mimo że wszystkie urodziły się w odstępie kilku minut. Kazał poczekać w pokoju rodzinnym, ale tam nie było nic do roboty, tylko czasopisma dla dorosłych i telewizja dla starszych ludzi, dodała druga dziewczyna. Jakby to wszystko wyjaśniało.
Cóż, tu się nie nudzić. To szpital. Ludzie chorują. Musisz wrócić do… Dlaczego macie was dwie? Najmniejszy z nich przerwał, wskazując na oprawione zdjęcie na stoliku nocnym Juliet. Juliet zaparło dech w piersiach, znieruchomiała. Pokój zdawał się kurczyć wokół tej jednej chwili. Palec pięciolatki wskazujący na rzecz, na którą Juliet starała się nie patrzeć przez ostatnie sześć miesięcy.
Zdjęcie, to, o którym nalegała, żeby personel szpitala przyniósł z jej mieszkania, mimo że widok sprawiał jej ból w piersi. Dwie identyczne blondynki, obejmujące się ramionami, śmiejące się z czegoś, czego aparat nie mógł uchwycić. Te same włosy, ten sam uśmiech, wszystko takie samo. Zdjęcie zostało zrobione na imprezie z okazji 5. rocznicy Crane Bios Systems.
Obie w identycznych sukienkach dla żartu. Obie myślały, że będą miały jeszcze 50 rocznic. Obie się myliły. To nie jest… To osobista sprawa. Nie powinnaś. Głos Juliet brzmiał źle. Zbyt cienko. Zbyt niepewnie. Ale trzecia dziewczynka, ta najmniejsza, ta, która wskazała, podeszła już do stołu z nieustraszoną determinacją dziecka, które jeszcze nie nauczyło się, że niektóre rzeczy są prywatne.
Leave a Comment