.
Iris i Juliet trzymają się za ręce. Ostatnia strona tekstu i staranne pismo pięciolatki. Iris nie odeszła. Jest pamiętana. Miłość, Stella, Luna i Aurora. Juliet przycisnęła książkę do piersi, nie mogąc wydusić słowa. Nie musisz jej trzymać, powiedziała szybko Luna. Jeśli cię to smuci, rozumiemy. Tata mówi, że czasami miłe rzeczy bolą bardziej niż te przykre, bo przypominają ci, za czym tęsknisz.
Trzymam ją. Juliet dała radę. Dziękuję. To najbardziej troskliwa rzecz, jaką ktokolwiek dla mnie zrobił, odkąd przestała. Może naszą supermocą jest słuchanie. Aurora powiedziała rzeczowo. Tata nam to powiedział. Nie naprawiamy rzeczy. Po prostu słuchamy. To całkiem niezła supermoc, powiedziała Juliet. Wiemy. Stella powiedziała bez cienia skromności.
Siódmego dnia Ezra usiadł z Juliet na to, co nazwał rozmową o planie leczenia. „Twoje objawy znacznie się poprawiły” – powiedział, przeglądając swoje notatki. „Bóle głowy są do opanowania. Sen się unormował. Poziom energii jest bliższy poziomu wyjściowego. Ale chcę jasno powiedzieć, że to jeszcze nie koniec. To, czego doświadczasz, to somatyczna żałoba.
Twoje ciało zmaga się z żałobą, której nie pozwalałaś sobie przetworzyć. Rozpoczęliśmy ten proces, ale on trwa. Jak wygląda ciągłość? Terapia. Prawdziwa terapia. Nie tylko ja rozmawiam z tobą w szpitalnej sali. Może grupy wsparcia. Ciągłe pozwolenie na głośne wspominanie Iris. Znajdowanie sposobów na jej oddanie hołdu, które nie wymagają udawania, że nie istniała.
Zarządowi nie spodoba się, jeśli powiem im, że ich prezes korzysta z terapii. Zarząd powinien być wdzięczny, że ich prezes leczy się z powodu czegoś, co aktywnie wpływało na jej zdolność do funkcjonowania. Ezra powiedział: „Ale to twoja decyzja, nie moja”. Juliet milczała przez chwilę. „Twoje córki są niezwykłe. Naprawdę.
Leave a Comment