Wieczorem przed balem maturalnym moja córka ogoliła głowę swojej siostry, gdy ta spała. Jak się okazało, była to najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęła.

Obudziłam się przy przenikliwym krzyku mojej nastoletniej córki, Kayli. Wbiegłam do jej sypialni i nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Była kompletnie łysa, jej blond włosy były rozrzucone na poszewce poduszki. Szlochała, mówiąc mi, że jej młodsza siostra, Ree, musiała ogolić jej głowę podczas snu. Potykając się, podeszła do lustra w łazience i zaczęła krzyczeć jeszcze głośniej, gdy zobaczyła swoje odbicie. Bal maturalny był za osiem godzin, a ona miała być pewniakiem na królową. A teraz wszystko legło w gruzach.

„Gdzie jest Reese?” – zapytałam, a mój mąż znalazł ją siedzącą na własnym łóżku w piżamie z jednorożcem, a na stoliku nocnym swoją golarkę elektryczną.

„Ree, co zrobiłaś?” – zapytałam, starając się nie krzyczeć, gdy Kayla szlochała w łazience.

„Musiałam powstrzymać ją przed pójściem na bal maturalny” – powiedziała Ree cichym głosem, którego używa, gdy wie, że ma kłopoty, ale uważa, że ​​postąpiła słusznie. To było moje maleństwo, które wciąż wpełzało do łóżka Kayli podczas burzy. Ta sama mała dziewczynka, którą Kayla uczyła jeździć na rowerze zeszłego lata. Ta, która wszędzie chodziła za starszą siostrą, zadając niezliczone pytania. Nie mogłam uwierzyć, że tak sabotuje wielki wieczór siostry.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zadzwonił dzwonek do drzwi. Chłopak Kayli, Steven, wszedł do środka, jak zawsze. Wszedł na górę, wołając o kolor bukiecików, i zatrzymał się jak wryty, widząc łysą głowę Kayli.

„Co, do cholery, stało się z twoimi włosami?” zapytał, po czym szybko zmienił wyraz twarzy na zatroskany. „Kochanie, nie płacz. Możemy to naprawić. Może kupimy ci ładną perukę. Nadal będziesz najładniejszą dziewczynką w okolicy”.

Kayla płakała coraz głośniej. Steven przyciągnął ją do siebie, patrząc na mnie gniewnie, jakby to była moja wina. „Czy Reese to zrobiła? Zawsze mówiłem, że ten dzieciak jest dziwny. To napaść, pani Adams”.