„Wyślij mi 3 tysiące dolarów na bal maturalny” – powiedziała moja siostra. Odpowiedziałem: „Zarób na to sam”. Kilka minut później rodzice napisali: „Zapłać albo wynoś się z tej rodziny”. Tej nocy naciskałem: „Anuluj, anuluj… anuluj wszystko”. O 8:30 następnego ranka…

Jestem Dylan. Pomyślałem, że w końcu podzielę się historią, która chodzi za mną od jakiegoś czasu. Z gatunku tych, które zaczynają się od rodzinnego dramatu, a kończą na zderzeniu z rzeczywistością, którego się nie spodziewałem. To nie jest też jedna z tych ckliwych opowieści o wybaczaniu. Po prostu facet, który zdaje sobie sprawę, że czasami pomaganie kończy się byciem wykorzystywanym. Zapnijcie pasy. Ta historia zrobiła się chaotyczna.

Ja, Dylan, 35 lat, prowadzę własną małą firmę. Radzę sobie całkiem nieźle; nic wyszukanego, ale zbudowałem ją od podstaw. Żadnych jałmużny, żadnych skrótów, i prawdopodobnie dlatego to, co wydarzyło się tamtego ranka, tak bardzo mnie zirytowało.