Po tym, jak straciłam dziecko podczas porodu, mój mąż łagodnie powiedział: „To nie twoja wina” i wyszedł z pokoju. Siedziałam tam w milczeniu – aż do momentu, gdy mój pięciolatek wszedł i wyszeptał: „Mamo, chcesz wiedzieć, co się naprawdę stało? Spójrz na to…”

Nazywam się Jennifer. Przez siedem lat moje życie było obrazem spokojnego, domowego szczęścia. Wyszłam za mąż za Marka, mężczyznę, którego dobroć wydawała się równie bezgraniczna, co jego ambicja. Pracował jako kierownik sprzedaży w firmie farmaceutycznej, co dawało mu mnóstwo zajęć, ale był mężem, który zawsze stawiał rodzinę na pierwszym miejscu. Nasza pięcioletnia córka, Lily, bystra i radosna dziewczynka o moich oczach i uśmiechu Marka, była naszym skarbem.

Teraz, w ósmym miesiącu ciąży, nosiłam w sobie synka. Lily była tak podekscytowana na myśl o braciszku, że co wieczór przyciskała policzek do mojego brzucha i szeptała mu sekrety. Kiedyś pracowałam jako pielęgniarka – wymagająca, ale satysfakcjonująca praca, ale po narodzinach Lily zostałam mamą na pełen etat. Nigdy nie żałowałam tego wyboru. Czas spędzony z moją kochającą rodziną był dla mnie najcenniejszy.