Nagrałem rodziców kamerą monitoringu, jak planowali wprowadzić mojego brata do mojego domu, kiedy byłem na wycieczce. „Jak już wszystko będzie na miejscu, nie będzie robiła awantur. Po prostu to zaakceptuje” – powiedziała mama. Zastawiłem więc na nich pułapkę i cieszyłem się.

„Jeszcze jeden wybuch z pana strony, panie Ericson, a oskarżę pana o obrazę sądu”.

Twarz sędzi Sonii Kagan przybrała odcień szkarłatu, dorównujący znakom wyjścia nad podwójnymi drzwiami. Musiałem ugryźć się w policzek, żeby stłumić śmiech; jej mina była niemal komiczna, niczym u buldoga żującego osę.

„Panie Young” – syknęła, kierując gniew na mojego adwokata – „zdecydowanie radzę panu kontrolować swojego klienta”.

Ostrzegano mnie. Kilka razy, a właściwie kilka. Ale trudno odfiltrować słowo „gówno” ze swojego słownika, skoro stanowi ono znaczną część codziennego słownictwa. Pewien facet powiedział mi kiedyś, że nigdy nie spotkał nikogo, kto używałby tego słowa jako rzeczownika, czasownika i przymiotnika w jednym zdaniu płynniej niż ja. Może i często to mówię, ale spływa to jak woda z góry – bez zastanowienia, bez oporu.

Kiedy otworzyłem usta, żeby sprostować, zobaczyłem, jak sędzia się spina, a jej młotek unosi się niczym ostrze gilotyny. Mój adwokat, Bert Young, rzucił mi spojrzenie, które krzyczało: „Zamknij się, chyba że chcesz dziś wieczorem współlokatora o imieniu Bubba”. Nawet protokolantka stłumiła chichot, zawisając palcami nad klawiszami, prawdopodobnie przygotowując się na potok przekleństw, które miały zamalować oficjalny zapis.

Po mojej lewej stronie galeria zdrajców wyglądała, jakby byli na pogrzebie. Robin, moja wkrótce była żona, wyglądała na zawstydzoną i przygnębioną, z oczami utkwionymi w wygodnych butach. Bruce, mój były najlepszy przyjaciel, siedział z wyrytą na obwisłej twarzy klęską pokonanego generała. A Cheryl, jego żona, wyglądała po prostu na wkurzoną. Najwyraźniej nie podobało jej się, że jej brudy wypłynęły na światło dzienne w sądzie miejskim, zwłaszcza że te brudy były splamione grzechami jej męża.

Pewnie zastanawiasz się, jak to się stało, że facet taki jak ja – 32-letni brygadzista miejskiego utrzymania ruchu – został zbesztany przez tego prostaka w czarnej szacie. To nie był po prostu pech. To była zaplanowana demolka.

Wszystko zaczęło się we wtorek. Nazwijmy to Dniem Sądu Ostatecznego.

Nazywam się Jack Ericson. Kieruję działem utrzymania ruchu w Stonemore w Kolorado. Zacząłem pracę w mieście dwa dni po tym, jak wyrzuciłem czapkę z okazji ukończenia szkoły średniej. Zimą odśnieżam główne arterie miasta, walcząc z zamieciami, by utrzymać płynność handlu. Latem jestem tym, który łata dziury, na które przeklinasz, i udrażnia kanały burzowe, które ignorujesz. Znam anatomię tego miasta lepiej niż własne naczynia krwionośne.

Robin pracowała kilka godzin tygodniowo w kościele, głównie po to, by oderwać się od prac domowych, których prawie nie wykonywała. Mieszkaliśmy w ładnym, czteropokojowym, dwupiętrowym domu w starszej, dobrze prosperującej dzielnicy. Nie mogliśmy sobie pozwolić na zamożną część miasta, znaną jako „Wzgórze”, ale też nie mieszkaliśmy w gangsterskiej dzielnicy. Żyliśmy w wygodnym środku, otoczeni sąsiadami, których uważaliśmy za rodzinę.

Tom i Jerry McBainowie mieszkali tuż obok. Ron i Cindy mieszkali tuż za nami. A Bruce Harris – mój przyjaciel z dzieciństwa – mieszkał za McBainami z żoną Cheryl. Nasze cztery rodziny żyły w tak dobrych stosunkach, że nie mieliśmy płotów oddzielających nasze podwórka. To była wspólna przestrzeń zielona, ​​symbol zaufania.

Bruce i ja byliśmy nierozłączni od gimnazjum. Ja byłem twardzielem, on złotym chłopcem. Jego rodzice byli głęboko religijni, a mój tata często mi powtarzał: „Jack, dopóki nie zajdziesz w ciążę z dziewczyną i nie będziesz mnie kosztował fortuny, to gówno mnie obchodzi, co robisz”. Gdyby rodzice Bruce’a mieli go oskarżyć o jakieś przewinienie, wziąłbym winę na siebie. Wiedziałem, że mnie nienawidzą, więc ich opinia była dla mnie walutą bez wartości.

Bruce dorastał i został kaznodzieją w lokalnym kościele. Zaglądałem do sanktuarium tylko w Wielkanoc i Boże Narodzenie, głównie po to, by udobruchać Robin, która uczęszczała tam z religijną wiarą. Kiedy Bruce studiował w szkole biblijnej, poznał Cheryl. Była oszałamiająca – 170 cm wzrostu, blond włosy, niebieskie oczy, a jej figura zatrzymywała ruch uliczny. Pomimo urody rodem z Playboya, była prawdziwą machiną modlitewną.

Uważałem Bruce’a za mojego yin i yang. Przyjąłbym za niego kulę. Zakopałbym za niego ciało.

Wkrótce miałem się przekonać, że to on trzymał łopatę.