Po śmierci mojego męża jego dzieci powiedziały: „Chcemy majątku, firmy – wszystkiego”. Mój prawnik błagał mnie, żebym walczyła. Powiedziałam: „Oddaj im wszystko”. Wszyscy myśleli, że oszalałam. Na rozprawie końcowej podpisałam papiery. Dzieci się uśmiechały – aż ich prawnik zbladł, gdy je przeczytał.

Kwiaty pogrzebowe były wciąż świeże, ich mdły, słodki zapach unosił się w powietrzu niczym złe wspomnienie, kiedy postanowiły mnie zniszczyć.

Siedziałam w skórzanym fotelu Floyda w jego domowym gabinecie, tym samym, na którym spędził niezliczone wieczory, przeglądając dokumenty biznesowe i planując naszą wspólną przyszłość. Skóra była wytarta od lat, gdy jego dłonie spoczywały w tej samej pozycji, a ja czułam rozpaczliwe, namacalne ukojenie w tej znajomej fakturze. Dwadzieścia dwa lata małżeństwa, a teraz miałam udawać, że dwaj mężczyźni stojący przede mną mają jakiekolwiek prawo decydować o moim losie.

Sydney, najstarszy syn Floyda, nosił śmierć ojca jak drogi garnitur – idealnie skrojony na jego korzyść. W wieku czterdziestu pięciu lat miał tę samą władczą postawę co kiedyś Floyd, ale bez cienia ciepła. Jego stalowoszare oczy omiotły mnie zimnym, wyrachowanym spojrzeniem biznesmena wyceniającego zagrożony majątek.

„Colleen” – powiedział, a w jego głosie słychać było protekcjonalny ton, którego z biegiem lat nauczyłam się nienawidzić. „Musimy omówić kilka spraw praktycznych”.

Edwin, trzy lata młodszy, ale wyglądający starzej z przedwcześnie przerzedzonymi włosami i wiotką szczęką, stał obok brata niczym lojalny porucznik. Podczas gdy Sydney była ostra i wyrachowana, Edwin był bierną agresją owiniętą w fałszywą troskę.