Podczas kolacji sylwestrowej mój syn wyszedł „odebrać służbowy telefon”. Wnuk poszedł za nim, a potem pobiegł z powrotem, blady i drżący. „Babciu, musimy natychmiast wyjść. Słyszałem, jak tata o tobie mówił”. Piętnaście minut później wkroczyła policja…

„Na nowy początek” – powiedział David, a jego szklanka brzęknęła o moją odrobinę za mocno.

Kryształ zadzwonił ostrym, dysonansowym dźwiękiem, który zdawał się unosić w powietrzu dłużej niż powinien, wibrując w ciszy penthouse’u. Na zewnątrz, czterdzieści pięter niżej, świat przygotowywał się do krzyku. Kula na Times Square szykowała się do upadku, lśniący diament zawieszony w mroźnej nocy Manhattanu, czekający na powitanie nowego roku.

W środku powietrze było gęste od zapachu drogich, sosnowych girland i suchego, regenerowanego ciepła klimatyzacji.

„Na nowy początek” – powtórzyłam, wymuszając uśmiech, który był nie do zniesienia.

Spojrzałam na syna. David miał czterdzieści dwa lata, ubrany w szyty na miarę smoking, który kosztował więcej niż większość samochodów, a mimo to wyglądał jak człowiek na szubienicy. Jego czoło lśniło od zimnego, tłustego potu, który kłócił się z idealnie regulowaną temperaturą w pomieszczeniu. Jego wzrok błądził – zerkał na antyczny zegar stojący w kącie, sprawdzał telefon, sprawdzał korytarz.