Mój młodszy brat szepnął do telefonu: „Nie pozwolą mi jeść”. Jechałem sześć godzin przez śnieżycę, żeby dotrzeć do jego domu zastępczego. Ojciec zastępczy spotkał mnie na ganku z kijem baseballowym i szyderczo rzucił: „Jest karany. Odejdź”. Nawet nie zwolniłem. Wyjąłem mu kij z rąk i wyważyłem drzwi. Kiedy znalazłem brata, był zamknięty w lodowatej piwnicznej szafie, drżący i poobijany. Ojciec zastępczy zagroził, że wezwie policję. Powiedziałem mu, żeby to zrobił. Chciałem, żeby byli tam, żeby widzieli, co zamierzam mu zrobić.

Rozdział 1: Ciężar papierowych ścian
To kronika wojny, o którą nigdy nie prosiłem, zapis nocy, w której zamieniłem swoją przyszłość w życie brata. Mówili mi, że prawo jest tarczą, ale przez dwa lata obserwowałem, jak zmienia się w duszącą zasłonę. Mówili mi, że system działa, ale system nie ma serca; ma księgę rachunkową, a moje imię widnieje na czerwono.

Mam na imię Jack i mając dwadzieścia cztery lata, spędziłem więcej czasu w kombinezonie lotniczym lub pod podwoziem Peterbilta niż w „tradycyjnym środowisku domowym”. To właśnie zdanie użyła pracownica socjalna, pani Gable, której perfumy pachniały stęchłymi liliami i osądem, by rozmontować moje życie. Dwa lata temu plama czarnego lodu na autostradzie w Montanie zamieniła sedana moich rodziców w poskręcaną stertę złomu. W jednej chwili nie byłem już tylko byłym sierżantem piechoty morskiej z dokumentem zwolnienia ze służby i zestawem kluczy; Byłem jedynym opiekunem sześcioletniego chłopca o imieniu Leo.

A przynajmniej powinienem był nim być.