Nigdy nie powiedziałam snobistycznym rodzicom mojego chłopaka, że ​​jestem właścicielką banku, który spłaca ich gigantyczne długi. Dla nich byłam po prostu „baristką bez przyszłości”. Na ich przyjęciu na jachcie jego matka popchnęła mnie na krawędź łodzi i szyderczo zawołała: „Obsługa powinna zostać pod pokładem”, a jego ojciec zaśmiał się: „Nie zamocz mebli, śmieciu”. Mój chłopak poprawił okulary przeciwsłoneczne i ani drgnął. Nagle rozległ się ryk syreny. Do jachtu podpłynęła łódź policyjna… a Główny Radca Prawny Banku wszedł na pokład z megafonem, patrząc prosto na mnie. „Pani Prezes, dokumenty dotyczące zajęcia nieruchomości są gotowe do podpisu”.

Rozdział 1: Wejście dla obsługi

Słońce nad Hamptons nie tylko świeci; ono osądza. Błyszczy na chromowanych balustradach superjachtów i diamentowych naszyjnikach kobiet pijących różowe wino, kalkulując majątek netto w lumenach.

Stałam na rufie Sea Sovereign, stupięćdziesięciostopowego pomnika przesady, czując, jak atlantycka bryza plącze mi włosy. Miałam na sobie prostą lnianą sukienkę i skórzane sandały – skromne, wygodne i, zdaniem kobiety wylegującej się na białej sofie pięć stóp ode mnie, zupełnie niestosowne.

„Liam, kochanie” – wycedziła Victoria, mieszając martini, które składało się głównie z ginu i skroplonej pary. Zerknęła znad oprawki swoich ogromnych okularów przeciwsłonecznych Gucci, a jej wzrok wylądował na moich stopach niczym fizyczny ciężar. „Powiedz swojej… koleżance, że kwatery załogi są na dole, gdyby potrzebowała skorzystać z toalety. Nie chcemy, żeby gość miał zatkany nos”.