Mój mąż i jego kochanka uknuli spisek, żeby doprowadzić mnie do szaleństwa, żeby ukraść mi dziecko i spadek. Myśleli, że jestem słabą, bezbronną pielęgniarką. Ale zapomnieli, kim był mój ojciec. Kiedy oddział SWAT wtargnął do jego apartamentu, mój mąż krzyczał moje imię, ale słowa, które mu wyszeptałam…

CZĘŚĆ 1: OTCHŁAŃ LOSÓW

Podziemny parking Szpitala Ogólnego w Seattle zawsze unosił się w powietrzu charakterystyczny, duszący zapach wilgotnego betonu i stęchłych spalin, ponury aromat miejsca, które miało pełnić rolę schronienia dla uzdrowienia. Ale tego wtorkowego popołudnia, gdy ciężkie drzwi windy rozsunęły się na poziomie C, powietrze było gęste od nowej, agresywnej chemicznej substancji – ostrej, kwaśnej i gwałtownie toksycznej.

Właśnie wyszłam z badania USG w trzydziestym drugim tygodniu ciąży. Moje kostki były spuchnięte do rozmiarów grejpfrutów, dolna część pleców krzyczała w nieustannym, otępiałym proteście, a mój umysł dryfował w tej specyficznej mgle wyczerpania, którą tak naprawdę rozumieją tylko przyszłe matki. Szłam kołyszącym krokiem, jedną ręką instynktownie głaszcząc napięty brzuch, a mój umysł był zajęty marzeniami o gorącym prysznicu i lawendowej herbacie czekającej na mnie w domu.

Ale kiedy skręciłam za róg w stronę punktu 402, świat nie tylko się zatrzymał; przechylił się wokół własnej osi i roztrzaskał.

Na początku mój mózg odmówił przetwarzania danych wizualnych. Nie rozpoznałam pojazdu. Mój nieskazitelny biały sedan – hojny prezent promocyjny od rodziców, symbol mojej ciężko wywalczonej niezależności – zniknął. Na jego miejscu stała zbezczeszczona skorupa z metalu i szkła.